مرا بشکن مرابشکن

تو را با اشک خون از دیده بیرون راندم آخر هم

که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزو ها را

                       به زلف دیگری آویزی آن گلهای صحرا را

مگو با من مگو دیگر مگو از هستی و مستی

من آن خودرو گیاه وحشی صحرای اندوهم

که گلهای نگاه و خنده هایم رنگ غم دارد

مرا از سینه بیرون کن

          ببر از خاطر آشفته نامم را

              بزن بر سنگ جامم را

مرا بشکن   مرا بشکن

                                  تو سر تا پا وفا بودی

                                    تو با درد آشنا بودی

    ولی ای مهربان من

            بگو آخر که از اول کجا بودی؟ !!

کنون کز من به جا مشت پری بر اشیان مانده

و آهی زیر سقف آسمان مانده

              بیا آتش بزن این آشیان این بال و پر ها را

                                      رها کن این دل غمگین و تنها را !

 تورا راندم

تو را راندم که دست دیگری بنیان کند بنای عشق و امیدت

تو را راندم

ولی هرگز مگو با من

                      که اصلا معنی عشق و محبت را نمیدانم

                      که در چشمان تو نقش غم و دردت نمیخوانم

تو را راندم

ولی آن لحظه گویی آسمان میمرد

                   جهان تاریک میشد کهکشان میمرد

                              درون سینه ام دل ناله میزد

  : باز کن از پای زنجیرم

                    که بگریزم  به دامانش بیاویزم

                        به او با اشک خون گویم

                                            مرو من بی تو میمیرم !

 ولی من در میان های های گریه خندیدم

که تو هر گز ندانی

                           بی تو من یک شاخه عریان پائیزم !

دگر از غصه لبریزم

در این دنیا بمان بی من

برای دیگری سر کن نوای عشق و مستی را

تو ای تنها امیدم بی من از آن کوچه ها بگذر

بیاد آرو که اکنون بی تو خاموشم

                      ز خاطر ها فراموشم

                                   و یک تک لاله وحشی

                                   به جای لاله بر گور دل من

                                    روشن است اکنون ... !